Islâm seriâtinin kölelik denen seyi benimsemedigi ve köleligi yok etme amacini güttügü iddiâlarina dayali yalanlar

Seriâtçilara göre Islâm dini güyâ kölelige karsidir ve güyâ Kur'ân insan denilen varligin özgür (hür) olarak dogdugunu ve özgür sekilde yasamasi gerektigini kabul eder; insanlarin tek bir asildan geldiklerini, rengi, dili ve sosyal durumu ne olursa olsun her insanin esit yaratildigini öngörür.

Yine seriâtçilara göre diger dinler ve eski medeniyetler köleligi yok etmeyi düsünmedikleri halde Muhammed, kölelerin durumunu iyilestirmis ve köleligi kökten yok etmeyi amaç edinmistir. Her ne kadar köleligi kaldiramamis ise de esitlik getirmistir: köleleri efendilerinin seviyesine yükseltmek istemistir.

Nisan 1915'te Sultan Reşat'ın doğum günü kutlanıyordu. Dini önder Piskopos Horen Timaksyan bu vesileyle tebrik mesajlarını sunmaya gitmişti. Hükümet bir taraftan dini önderden saygılarını esirgemezken, diğer taraftan da her tarafa ermenilerin tutuklanması için emirler gönderiyordu.

     Bayram vesilesiyle yetkililer ilçe dükkânlarının aşırı ölçüde süslenmemesini emrediyor ve bunu zorunlu kılıyordu, diğer yandan da ermenileri şaşırtarak, onları valiliğe davet edip dış dünyayla bağlantılarını dahi keserek, oraya hapsediyordu. Aynı gün içerisinde kendileri için gerekli gördükleri ermenileri tutuklamışlardı.

Uğur Mumcu, Cumhuriyet gazetesinde (2-22 Haziran 1991 tarihleri arasında, 21 sayı) “Öncesi ve Sonrasıyla Şeyh Sait Ayaklanması” araştırmasını tefrika etti; sonra da kitap halinde bastırdı. 18. tefrikanın (19 Haziran) 266. dipnotunda beni eleştiriyor:

Araştırmacı Prof.Dr. Mete Tunçay Türkiye Cumhuriyeti’nde Tek Parti Yönetiminin Kurulması adlı kitabında (s.127-142) Şeyh Sait ayaklanmasını inceliyor, ancak ne Bilal Şimşir’in 1975 basımı İngiliz Belgeleriyle Kürt Sorunu kitabını incelemiş, ne Erol Ulubelen’in İngiliz Belgelerinde Türkiye kitabındaki Kürt-İngiliz ilişkilerinin belgelerini!

Cumhuriyet tarihi boyunca “Kürt ismi üstüne kurulan tabu, toplumsal yaşamın yanısıra edebiyat ürünlerine de yansımış ve tüm albeniliğine rağman bu eserleri düşünce kadük bırakmıştır.
Kemal Bilbaşar’ın Kürt isyanlarını anlatan Memo ve Cemo romanları ile Mustafa Yeşilova’nın Dersim katliamını anlatan Kopo romanı; Fikret Otyam’ın, Ahmed Arif’in şiirleriyle süslediği röportajları bunun ilginç örneklerinden yalnızca birkaçıdır. Bu eserlerde Kürt ismi sansürlenerek “Türkmen”e dönüştürülür çoğu kez. Hatta Kopo romanının bu özelliğini eleştiren yazar Osman Şahin’in cezaya çarptırıldığını hatırlıyorum.